• Groene Galliërs winnen plichtmatig

    Actief uit, in Eelde. Een wedstrijd voor spek en bonen. Zo werd er ook gevoetbald. Uiteindelijk werd het 2-4. Het was warm, verziedend warm voor een zondag in mei. Het gras lag er droog bij, bijna net zo droog als de brakke middelbare kelen die de nacht er voor het angstvallig nog nat hadden proberen te houden op de Retronight. Tot diep in de nacht en in het glaasje. De druk was er immers toch al af. Geen kampioen, maar toch een fijn seizoen. Lekker uitbollen, uitballen en dus ook voor velen uitbrakken. Superspits Bulthuis permitteerde zich zelfs een zondagochtend vrij, evenals Keizer. En zo bleek bij vertrek zelfs Erik Brussen, die er toch niet heel florissant bij staat als valse spits in de score-app. Bulthuis houdt sinds het begin van dit seizoen een app bij. Een soort coach-van-het-jaar-achtige app. Hierin houden we doelpunten, assists en kaarten bij. Voor de doelman en verdedigers is het van belang om de nul te houden voor extra punten en zo was iedereen dit seizoen in de ban van van de app. Totdat bleek dat Bulthuis geen bal aflegde en alle perfecte passjes simpel binnentikte. Dit resulteerde in een gigantisch aantal doelpunten. En in een straatlengte voor op de rest. 45 doelpunten in 21 wedstrijden, indrukwekkend. Maar 8 assists vertelt natuurlijk het echte verhaal.

    Lammers steeg met stip na afgelopen zondag. In een seizoen waarin voetbal niet belangrijk was, wist de sterke bonk mannelijkheid toch in elf wedstrijden tien keer te scoren. Op de automatische piloot is Lammers nog altijd gevaarlijker dan menig spits. De aanvoerder scoorde en penalty, de verslaggever een rebound. De ochtend werd middag, de douche bracht verfrissing en het terras van Klaas bracht ontspanning. Nog twee wedstrijden, waarvan volgende week de laatste thuis tegen Eext. Het seizoen eindigt, waarschijnlijk met de groene Galliërs op plaats twee of drie. En dat na promotie vorig seizoen, al kan ik niets ontkennen dat het een lichte teleurstelling is.

    De verhalen blijven, ook als de spanning weg uit het seizoen sijpelt. De verhalen van mannen, van noppen en grappen. Van gras en grolsch, van vlaggers en flaters. Mannen met de geuzenaam van een volkje dat dapper weerstand bood aan de alom vertegenwoordigde grootmacht en de kleur van alles dat groeit. Mannen die heus wel weten dat er meer bestaat dan tegen een bal aantrappen. Mannen die feesten, die opvoeden en troosten, maar die tegenslagen ervaren, lief en leed delen. En altijd, wat er ook aan de hand is, is er de kleedkamer. De geur van gistende graspollen, de grap die altijd op de loer ligt en het gevecht om de goeie broekjes. Voor nu zijn de woorden op, past een lang verslag niet bij de wedstrijd en niet bij het holle gevoel van een net-niet-seizoen. Maar wees gerust, de verhalen blijven komen. Soms moet je ook als verslaggever een nederlaag toegeven. Dus geef ik schoorvoetend toe aan het gebrek aan inspiratie. Maar met de belofte, dat het volgende verslag weer aan de verwachtingen zal voldoen. Tot dan!