• Groene Galliërs winnen openingsduel

    Als vanouds. Alsof de competitie niet maandenlang heeft stilgelegen. Als vanouds werd er gemekkerd, gescholden en geklaagd. Met de verslaggever voorop, zeg ik er dan gelijk maar bij. Als vanouds werd er gezeurd over wie de meters naar achter moest dichtlopen, wie eerder diep had moeten gaan, over dat het anders moest staan, het systeem kut was, de tactiek allerbelabberdst. Het legde het DNA van de groene Galliërs bloot. Het DNA dat zich toch zo vaak verschuilt in gezelligheid en ongenadig harde derde helften, in liederlijk gelal. Tegenstander was niet zozeer HOC (en een klein plukje Valtherboys) maar als vanouds waren wij dat zelf. Het goede nieuws, we wonnen met 6-1 van onszelf. Maar naast dat gemier en gezanik, dat het dagelijks leven vakkundig naar de achtergrond verdreef, drongen er toch een aantal dingen van de realiteit zich onmiskenbaar op.

    Ik begin bij het zwaarste zwaar van de realiteit waar onze vlaggenist en stille knipper zich in bevindt. Eigenlijk vooral in heeft bevonden. Want het is stil als hij de kantine in komt gelopen op krukken. Vele gezichten monsteren de zijne, die nogal in de kreukels heeft gelegen na een heftig ongeluk op een Duitse snelweg. Zijn gezicht is herkenbaar en ogenschijnlijk heeft men in het ziekenhuis goed werk geleverd. Hij heeft nog een lange weg te gaan, maar nog voor de wedstrijd begon, had één Galliër de overwinning al op zak. Het weer onder de mensen zijn, langs de lijn. Vanaf deze plek wensen wij Ronald een goed herstel.

    Een lichter onderwerp, maar niet minder nadrukkelijk de realiteit is de knie van onze aanvoerder. Het is als de teen van Martens, een terugkerend gespreksonderwerp rondom dat louterende zondagochtendgevoel. Vincent Wever is de beste voetballer die de groene Galliërs ooit in hun midden hebben gehad. Daarnaast vreet hij voetbal, ademt hij steekpassjes en ruikt hij naar de geur die altijd om vedettes hangt. Daar kan geen eau de cologne tegenop. Dat is de geur van klasse uit de poriën van uitblinkers, waardoor zuurstof gaat ruiken naar een wondermiddel. Voor velen is het moeilijk niet afgunstig te worden na het ruiken van deze onmiskenbare geur. Zijn linker is van graniet en fluweel tegelijk, zijn inzicht van een sluipschutter en een meubelmaker tegelijk. Niet voor niets is hij onze aanvoerder, die band zit hem gegoten. Sinds een aantal jaren werkt zijn knie, en of dat nu de linker of de rechter is, dat doet er niet toe, niet mee. Ik wil tegenstanders ook niet op ideeën brengen. Maar die knie is wankel, is als een kop en schotel in de handen van een pas gestopte roker. Bij het minste of geringste rammelt het aan alle kanten. Elke zondag is het de vraag: Hoe is het met de knie? En elke keer vertrekt zijn gezicht, alsof hij dadelijk naar de wc moet spurten om te kotsen. Zo misselijk wordt hij ervan. Hij wil het er eigenlijk niet over hebben en baalt van elke milliliter vocht in zijn knie. Hij baalt van de aandacht. Hij wil zijn knie vergeten. Hij heeft geen knieën. Want zonder knieën kan hij tenminste nog voetballen. Helemaal opgaan in het voetbal. Hij wil de crosspass zijn, hij wil zich de bal voelen na een wreeftrap. Hij wil het gras ruiken, de handen omhoog zijn. Het kind in zichzelf niet belemmeren. Maar zoals inmiddels bij velen van ons, werkt het lichaam daar niet altijd meer in mee. En de knie van Vincent is zijn grootste vijand geworden, één die altijd op de loer ligt, één die feest op plezier. Een vijand die het kind in hem dat zo van voetbal houdt geselt. Ook afgelopen zondag knakt de knie zijn voetbalplezier na een dik uur. Vanmorgen staat hij op, begeleidt zijn knie van de trap en wurmt zichzelf op de fiets naar zijn werk. Om daar zonder klagen te werken en aan het einde van de dag terug te fietsen. Hij zal de hele avond de beste vader voor zijn dochters zijn en zijn laatste restjes energie bewaren voor zijn smachtende vrouw. In bed, vlak voordat hij het kussen raakt, telt hij de dagen naar zondagochtend toe. Rekent de hersteluren uit en wrijft hij het vocht uit zijn knie. Van deze vijand verliezen, gaat ook deze week weer niet gebeuren.

    Op het veld, want het is tenslotte een wedstrijdverslag, is het rennen en vliegen, hetgeen één man in ons elftal als geen ander kan. Remco Keizer, doet nog wat hij wil doen, zonder daarvoor enige concessie te hoeven doen. IJzerhandel Mans Smit zou hem er graag bij hebben. Hij sloopt, vouwt dubbel, ragt en beukt, net zo lang tot de bal weer in bezit is. De andere uitblinker op deze zondagochtend is de spits die nooit eerder zoveel aanvoer kreeg als op de zondagochtend. Hij wordt op zijn wenken bediend. En terecht, want wat hij na het wenken allemaal voor elkaar krijgt is van kille schoonheid, geleverd in machinale proporties en schijnbare eenvoud. De eerste twee treffers van de ochtend waren schoolvoorbeelden van de kwaliteiten van Bulthuis. Natuurlijk was het ook de eerste wedstrijd van Jasper Lubbers ( Een gigant als poortwaker van het bastion van de groene Galliërs), had het de terugkeer van Olf Riemeijer moeten zijn (helaas geblesseerd), was het vaderschap van Gert Jakobs beeldschoon ( hij kwam bijna te laat, omdat zijn dochter voor het eerste ging handballen). Speelde Gert Bijker negentig minuten mee, werd Brussen keihard getackeld. Natuurlijk kan ik daar pagina’s over schrijven, maar die bewaar ik voor een volgend verslag. Zonder veel plezier werd het 6-1, kun je na gaan als we echt plezier gaan hebben. Want dat zit in het DNA van de groene Galliërs. Voetbalvreten, balbezit, de tegenstander zoekspelen. Ballen aannemen alsof ze aan een touwtje zitten, wisselpasses geven tot in perfectie, ballen in de kruising janken, combinaties doorvoeren tot in de goal. Kortom, de passie voor voetbal. En dat we het leuk hebben voor en na de wedstrijd is van blinkend pracht, maar betekent maar weinig, als we het op het veld niet kwijt kunnen. Als we het op het veld, het leven niet achter ons kunnen laten. Als we niet bij het gevoel komen van wat voetbaldieren voelen als ze op het veld staan, dan smaakt het bier niet na afloop. Dat landt geen grap in golvende lachsalvo’s. Volgende week Eext thuis, nu alweer zin in.

    Klik op onderstaande foto voor meer wedstrijdfoto's