• Blessuregolf teistert selectie...
    Via Kopstukken en Jipsinghuizen reden de zondagochtendmannen naar het lommerrijke Sellingen,
    langs het Ruiten Aa en over wildroosters. Voorbij aan boerderijen zonder buren, fraaie waterpartijen
    en een verlaten kinderfiets. Het Groningerland wordt grif ontgonnen door de Groene Galliërs dit
    seizoen. Pekela’s, Zuid- en Noordbroek, Midwolda en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. We
    reden met dertien man die kant op, waarvan één geblesseerde. Daan, last van een fikse botsing met
    een paaltje, was mee als begeleiding. Het hield dus niet over. De lijst geblesseerden blijft vooralsnog
    alleen maar oplopen en nu onze ware Jacobs ook nog eens met een ander bataljon naar het front
    wordt gestuurd in het nieuwe jaar, is er sprake van een behoorlijk uitdunning van de basis elf.

    De witte sokken worden weer als panty’s over de scheenbeschermers getrokken en de strijd om
    broekjes met een touwtje is gestreden, wanneer Erik Brussen de kleedkamer betreedt. Samen met
    Tim Edens, gister nog pepernoten strooiend als piet. De nummer tien van de Galliërs heeft een
    tweetal wedstrijden gemist door een reis naar een warm eiland met onze vlaggenist. En amper van
    de kou bekomen, pas daags voor zondag geland, stond de verkleurde vaste waarde alweer tussen de
    lijnen. Tim, de schmink nog achter zijn oren, strooide nog even lekker door. Nu vooral met passjes en
    hij smeet zijn krachten in één of andere hoek.

    De wedstrijd begon met een minuut stilte, waarin de gedachten uitgingen naar de nabestaanden van
    Gea Hoogeveen. Koud uit de startblokken legde Lammers een voorzet panklaar voor de verslaggever,
    die niet missen kon. Na dit razendsnelle doelpunt, werden er een dozijn megakansen om zeep
    geholpen. En daar waar er met scherp met geschoten redde een uitmuntende doelman Sellingen
    meermaals. Pas laat in de tweede helft frommelde Bulthuis een rebound binnen via een onthutste
    doelman, die kort daarvoor nog uiterst stijlvol een bal uit de kruising had geranseld.

    Na rust golfde het spel heen en weer als het haar op het hoofd van Robert La Riviere in volle sprint.
    Jij zoon bleef aan de andere kant van het veld onverminderd met zijn energie smijten alsof het een
    lieve lust was. Bob testte zijn longen, teisterde zijn benen, maar gaf geen krimp en kik. Steeds
    verdedigde hij en viel hij aan, zonder tussenpauze. Nou ja, in de rust zat hij dan, net als wij, even stil.
    Maar zodra er gefloten werd jakkerde hij weer langs de lijn.

    Sellingen deed aardig mee en de groene Galliërs bleven maar kansen missen. Sellingen, een uiterst
    sportieve ploeg met een sportieve grondhouding, kwam zelfs even terug tot 1-2. Uiteindelijk werd
    het 2-4, dankzij doelpunten van Lammers en Bulthuis. De scheidsrechter vond het allemaal wel
    prima. In een gemoedelijke wedstrijd floot hij wanneer er ophef ontstond, gaf hij voordeel tot het er
    niet meer was en ploegde hij de middencirkel om met een steeds stijver wordende nek. Beide team
    vlogen over het lange veld als sprinkhanen over een Afrikaans graanveld. Jacobs en Edens pendelden
    van zestien naar zestien in vliegende vaart. Robert reikte vaak tot aan de cornervlag en vond het
    vanaf daar ver terug. Bob, eerder al aangehaald, katapulteerde zichzelf van achter naar voren en
    andersom. We verloren Remco met een enkelblessure en dat is nummer vier in de lappenmand. Op
    een selectie van zo’n 15 groene Galliërs is dat een flinke aderlating.