• Groene Galliërs wervelen langs Westerwolde

    Consternatie. De vele blessures en afzeggingen zorgden voor stress bij de begeleidende staf. Er werd zelfs gedacht aan het lenen van spelers uit de hoofdmacht van de vereniging. Niet omdat dat nodig was voor een overwinning, maar omdat het maar de vraag was of er elf fitte spelers opgesteld konden worden. Er werd driftig gebeld binnen de verenging. De emoties liepen hier en daar hoog op. Maar zoals altijd kwam alles op zijn pootjes terecht. Mede dankzij een meedenkende vereniging houden de groene Galliërs al jaren het zondagochtendvoetbal in stand. Want man, wat is die zondagochtend toch dikwijls van een ongekende schoonheid. Deze keer kon zelfs de hoofdtrainer van het eerste de lokroepen niet weerstaan. Zaterdagavond liet hij zich vroeg instoppen door zijn liefde en al snel droomde hij over op maat bediend worden en stiftjes. Hij droomde opmerkelijk veel over van die stiftjes die hij, in een roemrucht verleden, veelvuldig gebruikte om keepers onheus mee te bejegenen. De trainer die een erkent liefhebber is van verkleinwoordjes, haast net zo erg als Ronald Koeman, pakte bij het krieken van de dag zijn adidasjes in en kreeg kriebels die hij in lange tijd niet gevoeld had. Kriebels die hij af en toe meende te zien bij zijn zoon of bij een debutant in de hoofdmacht. Die kriebels. Hij moest er zelfs een beetje om lachen. Gelukkig was er even niemand in de buurt, alleen hij, zijn voetbaltas en een kopje koffie op de keukentafel. Dat was echter buiten de fantasie van de verslaggever gerekend. Ik las het af in de teleurstelling bij het aanhoren van de opstelling. Geen naam uit de basis begon met een A, geen achternaam met een J.

    Terwijl het kunstgras in Westerwolde, afstekend tegen het gemêleerde omringende bos, werd betreden door de Groene Galliërs, menigeen al in de herfst van zijn carrière, liep een vader om het veld. Tikje weemoedig en vol trots. Some say love, it is a river that drowns the tender reed. Some say love, it is a razor that leaves your sould to bleed, is het eerste couplet van de hit ‘The Rose’ van Bette Midler. Max kent dat nummer niet. Maar Max is ook de zoon in dit verhaal. Het jonge veulen dat tussen de uitgehengste hengsten zijn eerste minuten in het seniorenvoetbal maakte. En hoe! Terwijl zijn vader, zo onopvallend mogelijk liep te ijsberen langs het veld, zelf ooit type box-to-box-longpaard in een tijd dat er nog zondagmiddagen bestonden, scoorde zijn zoon drie keer. En dat niet alleen. Hij strooide met pasjes, gebruikte zijn jonge lichaam tegen invliegend overgewicht en speelde mee alsof het een lieve lust was. Tussen bloemen die al decennia de wisseling der seizoenen meemaakte, bloeide Max fris en fruitig, alsof de herfst hem niet zou deren. Die jeugdige overmoed in weelderige uitspatting van energie was bij tijd en wijle jaloersmakend voor de oude vedetten van de zondag. Wij troosten ons dan ook aan de laatste zinnen van het lied van Midler: “When the night has been too lonely and the road has been to long and you think that love is only for the lucky and the strong. Just remember in the winter far beneath the winter snows, lies the seed that with the sun’s love in the spring becomes the rose. Daarbij is het prachtig om te zien hoe talent zich aandient in een veld vol afgematte jochies wiens hoogtijdagen in een ver verleden liggen. Een uitzondering daargelaten.

    Met Max en de hoofdtrainer in ons midden, speelde wij Galliërs een gewonnen wedstrijd. Westerwolde wilde na tien minuten dat de zondagochtend nooit begonnen was. Dat ze in hun bed waren blijven liggen. Dat ze een andere hobby had gekozen. Waren er wielercommentatoren aanwezig geweest bij dit treffen, dan hadden we de zinssnede ‘Die roepen om hun moeder’ gehoord. Ze hielden echter knap vol, zonder al te veel mokken. Ze bleven sportief, zelfs tot aan de 10-0. En voor hun geduld en sportiviteit werden ze beloond. Als een dag door de woestijn lopen en plots een kabbelend riviertje vinden. Na wat foutjes achterin, een keeperfout is bijna altijd fataal, scoorden de mannen uit Westerwolde zelfs nog twee keer. Het mocht de pret natuurlijk niet drukken, maar dat deed het toch even voor de groene Galliërs. Incasseren is weliswaar een ervaringswerkwoord, met een bepaalde inborst wil dat maar moeilijk doordringen. Fanatiek als we zijn, los geweken van de realiteit als we met de bal heen en weer fladderen. De sfeer kwam echter snel weer terug in de kleedkamer toen bleek dat de groene Galliërs na de overwinning de ranglijst aanvoerden met drie punten meer dan de nummer twee. Volgende week een bekerwedstrijd in Jipsingboermussel. Er gaan mensenlevens voorbij zonder er geweest te zijn, maar de groene Galliërs komen er nu al voor de tweede keer in één seizoen. Belangrijker is de week erop, thuis tegen Sellingen. Hopelijk met veel relatief fitte Galliërs, hopelijk met uw steun en natuurlijk met de zon. Want de zondagochtend in prachtig. En trouwens: Max en Arne, bedankt voor jullie aanwezigheid en inzet, dat waarderen we enorm!