• Groene Galliërs verslaan Anner Oelen

    Terwijl de eerst Vlaamse wielerkoersen weer worden verreden, we langzaam weer worden gegrepen door de heroïek van het stoempen, wilden de groene Galliërs de nederlaag van vorige week wegspoelen met een overwinning. Dit moest gebeuren in het dorp van Meester Gerben. Die voor deze gelegenheid startte op de rechtshalf positie, recht tegenover een van de vaders van zijn schoolkinderen. Op kunstgras. Het Gallische regiment beschikte weer eens over een fitte Gerdes, een terugkomende Thijs, een kraakheldere Hessel en een stoïcijnse Byron. Ook kampioenswedstrijd-Galliër Jorden strikte zijn veters voor een boeiende strijd. Daarbij had Daan (downhil)genga de sneeuw achter zich gelaten.

    Het miezerde en miezerde, bijna werd het rubber van het kunstgras modder zo doorweekte de regen het nepveld. Dat er overigens beter bespeelbaar van werd. Annen speelde van kiet af aan erg goed. Geslepen Oelen tikten de Galliërs met speels gemak dol. De eerste helft was niet best. Het was een beetje zoals een stayer de 500 meter schaatst. We speelden zoals de Pool Radke doorgaans de kortste afstand op een WK-allround afwerkte. Radke komt uit de vorige eeuw, voor de jongere lezers. Goed, zo speelden wij dus. Thomas heette hij, geloof ik. Thomas Radke. Of nee het was Jaromir. Jaromir Radke. Ik had ook voor Boris Dittrich kunnen kiezen.

    Bulthuis wist, niet geheel verrassend voor de vaste volgers, te scoren. Echter scoorden de rode uilen ook twee keer. We dropen af naar de kleedkamer, waar de thee niet smaakte. Wellicht zat er te weinig suiker in, of was het theezakje te kort in aanraking met het kokende water geweest. Slappe hap. De thee stond symbool voor de manier waarop de groene Galliërs de eerste helft hadden uitgevoerd; slap!

    De tweede helft was stukken beter en er ontspon zich een aantrekkelijke strijd. Met een sterk invallende Keizer en Hessel begon het elftal met nieuwe elan aan de tweede helft. De motor van Gerdes draaide inmiddels ook op volle toeren en zo kwam Borger beter in het spel. Het duurde nog wel even voordat er gescoord werd. Uit een puntgave, machtige crosspass scoorde Bulthuis. Niet erg verrassend zou u zeggen. Toch vermoed ik dat u even opkijkt, wanneer ik u vertel dat deze strakkeplasserpass van Keizer kwam. De vaste volger had de naam van Vincent al achter deze zin gezet, maar nee hoor. Remco Keizer, alle kredieten. Even later stond Bulthuis weer op de goede plek om zo weer eens tot een hattrick te komen. Het fijnste moment moest echter nog komen.

    De vrolijke hypotheker slingert vanuit de rechterhoek zijn corner richting doelmond. Met een stompende beweging vuurt de keeper de bal de lucht in. Op zo’n tweeëntwintig passen van het doel staat Vincent. Vanuit de zestienmeter stormen roodhemden richting het leder. De aanvoerder van de Galliërs lijkt voornemens de bal ineens op zijn pantoffel, zoals Sjakie of die snelle Jelle. Net op tijd verlaat Vincent de jongensboekgedachte en luister hij naar de stem van de verslaggever die roept; "neem aan, neem aan". En van de weinige bijdrages van de verslaggever, moet ik toegeven. Wat daarna gebeurt, is logisch. Nadat hij de bal als een pannenkoek zo plat op het nepgras had stilgelegd, stuurde hij de bal met een ferme wreeftrap, al stijgende in de linkerbovenhoek. Ik zag geloof ik zelfs enkele roodhemd klappen.

    Uiteindelijk werd het 3-4. Een nipte overwinning, maar daar krijg je ook gewoon drie punten voor. Bulthuis scoorde zijn tweeëndertigste doelpunt in dit duel. En heeft het duizelingwekkende moyenne van 2,28 doelpunten per wedstrijd. Dan ben je wel een fenomeen. Volgende week wacht Kielwindeweer thuis. Eindelijk weer thuis op het vertrouwde gras van sportpark de Drift. Kom lekker kijken, we beginnen om 10:00 uur. U kunt daarna nog de hele zondag benutten. Sterker nog, u zult na zo’n 105 minuten weer verkwikt u dag vervolgen. Dat effect hebben de groene Galliërs nu eenmaal. Beloon uzelf.