• Groene Galliërs terug op aarde

    Gieten 4 en 5 te sterk voor de groenwitten...
    Het was even geleden. Een nederlaag in de competitie. Met maar liefst 2-6 kregen de groene Galliërs aan de kont. Een oorwassing van een team dat aan de bal vele malen sterker bleek dan de groene Galliërs. De afgelopen weken stokte de motor al behoorlijk en ook afgelopen zondag waren de groene Galliërs ver verwijderd van hun vorm. Gieten had een gemakkelijke zondagochtend en kregen de overwinning in de schoot geworpen.

    Het miezerde en miezerde, terwijl de groenwitten op de foto gingen met de trotse sponsoren van de nieuwe voetbaltassen van de Galliërs. Zonder aan productplacing te doen, Klaas (Egbert Egberts) en Lammertus (Voulon Accountants en Belastingadviseurs) dank voor jullie sponsoring. We zijn blij met zulke topbedrijven die zich durven te verbinden aan de Groene Galliërs. We hadden jullie graag een betere wedstrijd voorgeschoteld, maar beloven plechtig onze stinkende best te doen jullie bedrijven te eren.

    Vorig seizoen toen het groenwitte team lang en breed kampioen was, verloor het nog eens een nietszeggende wedstrijd uit in Musselkanaal. Ik was het eigenlijk zelf alweer vergeten. Maar deze nederlaag tegen het beste kelderklassevoetbal wat Gieten te bieden heeft, was vanaf minuut één onvermijdelijk. De Gieten heertjes, zoals ze zichzelf graag noemen, begonnen bevlogen en overrompelden de slaperige Galliërs. Toen de storm ging liggen na een minuut of twintig stond het 0-1. Dat viel mee en toen bleek Gieten ook maar een gewoon elftal. De groene Galliërs herpakten zich iets en scoorden uit een corner. Bij de tweede paal stond Bulthuis weer eens op de juiste plek. Op een knullige manier scoorden de pedante Gietenaren twee keer voor de thee. Uit de lucht vielen deze treffers. Stan, held van vorige week, kon zijn heldendaden op deze druilige zondagochtend helaas niet verder uitbreiden. Al heeft hij natuurlijk nog het hele seizoen op zich tot een legende te maken.

    De tweede helft was ploeteren van beide kanten. De groenwitten probeerden het wel ,maar konden nimmer een vuist maken. Uiteindelijk scoorde Geiten nog drie maal en de groenwitten nog één keer. Op waarde geklopt, maar de Gietenaren mochten over geluk niet klagen. Het is even wennen om een verslag te schrijven over een verloren wedstrijd, liever focus ik me op wat me het meeste opviel deze ochtend.

    Het veld, de scheidsrechter, de derde helft, mijn teamgenoten, mijn eigen gevoel, het weer, nee niets van dat alles vroeg echt om de aandacht. Hoewel het veld er vrij snel compleet aan ging, de scheidsrechter ook wel eens beter floot, de flauwe grappen in de derde helft niet te tellen waren. Hoewel ik genoot van een sterke Hoving en een nooit-en-te-nimmer-capitulerende Keizer en ikzelf mijn kater aardig aan het verwerken was in dat baggerweer, was het toch vooral de tegenstander die om de aandacht vroeg.

    Gemeen, arrogant in chocaladeletters geschreven (sorry Sint), verbaal zeer onaardig. Vervelende persoonlijkheden die graag gram haalden in de wedstrijd, vileine opmerkingen, uitlokkingen, brede grijnzen. Allemaal klere-irritant en enorm storend. Constant bezig met zeiken, met de tegenstander af te bekken en de scheidsrechter te beïnvloeden. Het vroeg mijn aandacht, omdat het een spiegel was. Zoals Gieten het spiegeldorp van Borger is, zo was dit team de spiegel van ons team. Harde werkers, een enkele briljante voetballer en een paar zeikstralen. Toch kan ik het gevoel niet onderdrukken, dat wij Galliërs dit niveau overstegen zijn, ondanks deze kleine terugval. Wij zijn niet meer zoals Gieten, dat wil ik graag geloven. En dat zal ik in de komende verslagen toetsen. Wij zijn misschien geen betere voetballers dan de Gieten Heertjes, maar wel betere verliezers. En, we geven nog lang niet op. We zullen ons stinkende best doen om bovenin mee te blijven draaien. Je bent niet zomaar af van de groene Galliërs. Soms is de tegenstander beter en minder tegelijkertijd. En daar kan ik wel mee leven.

    We voetballen volgende week in Annen en pakken daar de draad gewoon weer op. Want dit team is hecht, wij verteren verlies, slikken nederlagen, om sterker terug te komen. Wij jochies van middelbare leeftijd weten wel dat er in het leven, zure appel moeten worden doorgebeten. En daarmee vergeleken is dat meer een appeltje voorin de stamppot. Deze verteren wij gemakkelijk, en sterker komen we terug. Gieten mag dan niet meer bang zijn voor de groene Galliërs, ze zijn nog niet van ons af. Daar geloof ik in, kinderlijk veel.