• Groene Galliërs ingetogen naar overwinning

    De mooiweervoetballers hadden het zwaar afgelopen zondagochtend. Guur en koud was het. Soms lijkt de natuur cynisch aangelegd. Protesterende bezorgde klimaatbetogers kregen de volle laag natte sneeuw en wind in hun schrale gezichten, alsof het hartje winter was. Een Galliër met een grote mond de avond voor de wedstrijd, redde het uiteindelijk niet om het sportpark te halen. Zijn achternaam eindigt op het laatste deel van de stad die hij maar moeilijk achter zich kon laten. De wind waait straf, alsof het stond te trappelen om de elektrische fietsenhandel van één van onze sponsoren van extra daadkracht in de marketing wilde voorzien. Wie ook wind tegen had was de scheidsrechter. In een niet aflatende vlaag aan scheldkarbonades stond zijn haar naar negentig minuten steil achterover. Gênant was het om te zien dat erg weinig respect was voor de leidsman.
    En dat terwijl de groene Galliërs zich rustig tot zeer rustig hielden. Zeker topscoorder Bulthuis viel nauwelijks op. Al kan dat zijn omdat hij zaterdagmiddag totaal uit zijn ritme is gebracht en tien minuten als verdedigende, dat leest u goed, verdedigende nummer 10 moest invaller in het vlaggenschip, zinkend of overlevend, van onze groen-witte vereniging. Dit is een aanval op de hoofdcoach ja. Dat kan toch niet, die inpisser met grootste en hardste straal van allemaal, zet je verdedigend in. Ik snap er niets van. Gek genoeg wonnen de vrienden van het eerste wel, dat is dan wel weer knap. Van harte jongens, blijven vechten!

    Tegenstander Kielwindeweer kielhaalde vakkundig het eigen potentieel, door alle energie, en dat bleek veel, te richten op het grote kwaad dat scheidsrechter heet. Elke bal, ingooi, tackle, handsbal, hoekschop, natte scheet, doelpunt, oprisping, schouderduw, knipoog, vlagsignaal, duw, brakke boer of beslissing werd begeleidt met een machteloos wijzen naar de hemel en de meest vindingrijke scheldwoorden richting een, gelukkig stoïcijnse, scheidsrechter. Het immense, haast onmenselijke, onrecht die de Kielwindeweerders werd aangedaan zou elke Armeen tot zeurkous maken. De scheidsrechter was de maatschappij, de racist, de leider van het Derde Rijk, de rechterhand van Trumph en al wat de duivel gebruikt zich te vergelden. Kort daarvoor, toen ik alvast het hoofdveld betrad, dat er gehavend en een tikje triest bij lag, veronderstelde ik nog dat we zouden gaan voetballen. Het was negentig minuten lang Lagerhuis met een bal ertussen. En dan niet met de Engelse beleefdheid die het nog te pruimen maakt. Nee met een ongelikte beerachtige verontwaardigheid en muilen als bomgordels ( als parodie op; een bek als een scheermes). Zelfdestructief en tamelijk onaangenaam.

    We wonnen met 4-2. We kregen een penalty na een handsbal, één handsbal kwamen beide ploegen mee weg. We maakten een tweetal pittige overtredingen, die de scheidsrechter afdeed zonder kaart. Een grensrechter die het bij het verkeerde eind had, werd overruled door de scheidsrechter. Tegenstander, inclusief begeleidende staf, goot een enorme bak stront over de scheidsrechter. Verbaal en dreigend in gebaar. Met woorden die je niet van je moeder leert. De scheidsrechter bleef bewonderingswaardig rustig en stuurde pas iemand eruit toen deze hem bespuugde. De wedstrijd lag vaak stil, de bal was vaak ver te zoeken. Een trainer/leider liet zich van zijn slechtste kant zien en ging in de slotfase doodleuk mee voetballen en bleef verder door zeuren.

    De verontwaardiging in het feit dat de tegenstander nooit een scheidsrechter mee heeft, dat is toch wel het flagrantst. Als deze vereniging zich niet kan beheersen, de spiegel blijft mijden, dan geeft het de voetbalbond geen keuze. En dat terwijl ik denk, dat wanneer deze mannen waren gaan voetballen, we geen schijn van kans zouden hebben. In plaats daarvan verstoorden ze één ieders plezier om te voetballen op een zondagochtend.

    Ik had graag een ander verslag geschreven, maar na negentig minuten intimidatie en horkerigheid, laat deze tegenstander mij weinig keus. En dat vind ik eigenlijk zonde. Want deze wedstrijd had ook om andere redenen een leesbaar verslag kunnen worden. Bijvoorbeeld omdat Frenk zijn eerste doelpunt maakte voor de groene Galliërs. Of omdat Bas en Boris fantastisch stonden te verdedigen. Of over de brakke ochtend van de recordintikker van het westelijk halfrond. Het had zelfs over de nonchalance in de aanloop bij de penalty van de aanvoerder kunnen gaan, over het feit dat de verslaggever noodgedwongen laatste man moest spelen. Over mooie dingen, zinnige dingen. Over de vechtersmentaliteit van Hessel, over de aanstaande terugkeer van Lammers; waar we ons allemaal op verheugen. Maar ja, dat gaat het dus niet. Bedankt tegenstander voor een verschrikkelijke zondagochtend. De zonnigste kant van dit verslag is dat het dit seizoen de laatste is waarin Kielwindeweer als tegenstander opduikt.