• Er leek geen vuiltje aan de lucht. De zon stond fier aan de hemel. Al was de grond aan de schaduwkant van het hoofdveld in Roswinkel nog glinsterwit en hard, de eerste lente zondag van het jaar was een feit. In een tijd van crises en een dreigende wereldoorlog lijkt voetbal altijd wat onzinnig. Zeker van een afstandje. En ook deze zondag keek ik van een afstandje. De bovenbeenspieren van de verslaggever staan nog immer in de herstelstand. Het heeft al gauw iets kolderieks in tijden van nood tegen een bal aantrappen. Tel daar nog eens bij op dat we in de aanloop naar de wedstrijd onze leider op diverse, zelf ingestuurde, carnavalsfotootjes de horlepiep zagen dansen en de zinloosheid van het bestaan is compleet. De feestmodus, het ronde leder en daarnaast dus hyperinflatie en aanslagen op de vrede. Het zijn deze contrasten die het leven toch ook de moeite waard maken. Niets in alleen maar zwart, niets is alleen maar wit of feestneusrood.

    De Galliërs waren een tikje schoorvoetend in de richting van de Duitse grens getrokken. Het bataljon voetbalgeniën was door uiteenlopende redenen gedecimeerd tot 12 mannen. Mannen van statuur en kaliber, dat dan weer wel. Jasper Lubbers, de beer met elastiek in de ledematen en uitrappen als lange afstandsraketten. Olf Riemeijer de uitvinder van stoïcijns voetbal, droog inschuivend, geruisloos onderscheppend. De pansterbacks Keizer en Smit, voor het betere sloop- en verdedigingswerk. Daarvoor eenmanstank Jakobs, de éénknieïge bandiet Wever, loopwonders Leon en Maikel. En in de frontlinie de niet te kopiëren, niet te vervalsen bonk van een baardman Lammers en de altijd loerende scherpschutter Bulthuis. Roswinkel stond tweede en de Galliërs wisten dat ze zich tot de tand toe moesten bewapenen om met de buit huiswaarts te keren.

    De zon scheen de thermometer geduldig tot boven nul, terwijl een wat opgefokte in het paars gehulde leidsman voor de eerste keer venijnig door zijn fluit blies. Roswinkel liet zich gelijk van zijn beste kant zien. Lubbers behield in alle schermutselingen voor zijn doel, steeds het overzicht. Hij voorkwam direct gevaar, suste aanvalsdrift en duwde hier en dan een bal naar de zijkant. Hij sprak met zijn ledematen duidelijk taal: hier valt niet te scoren. En dat lukte de Roswinkelers dan ook niet in de eerste helft. De Galliërs werden zelf ook nauwelijks gevaarlijk maar scoorden wel twee keer. Maikel Dam bleef oog in oog van de doelman ijzig kalm en even later verlengde Bulthuis een doelpoging van Lammers tot over de doellijn. 0-2. Het voelde als een flitskraak. De Galliërs rolden in twee minuten de zakken van de Roswinkelers, die deze klap niet meer te boven kwamen. Uiteindelijk werd het 1-3. Dankzij weer en doelpuntje van Bulthuis, die nu een magische grens nadert. Pijnlijk was wel dat Vincent het veld moest verlaten nadat zijn linkerbeen lelijk dubbelklapte. Elke gallische ziel hoopt dat de schade meevalt.

    Speciale aandacht wil ik nog even voor Thijs Steenbergen. We gingen met twaalf man op pad. De twaalfde man, de enige wisselspeler, was nou net de man die doorgaans goed is voor een minuut of tien in de punt van de aanval. Dus het was aardig penibel. Thijs werd gebeld. Sinds jaar en dag is hij speler van Borger zaterdag 2 en 3. Maar vaak hebben de Galliërs een beroep op hem gedaan en zelden tevergeefs. Een half uur voor de aftrap werd hij gebeld en nog voordat Vincent Wever zijn warming-up had gedaan parkeerde hij zijn bolide in aan het sportcomplex in Roswinkel. In de tweede helft speelde hij rechtshalf en even later centraal op het middenveld. Onberispelijk, energiek en met de allure van een liefhebber. En liefhebbers, dat zijn de Galliërs nou ook. Niet zozeer topvoetballers, niet zozeer afgetraind. Verre van dat. Maar dat zegt niets over hun wil om te winnen en om het plezier dat ze beleven na een vlot lopende aanval. Thijs, eigenlijk ben jij een Galliër. Een model Galliër. Dank voor je komst, wat fijn dat je er bij was! We staan bij je in het krijt.

    Volgende week E.E.C. op sportpark de Drift. De nieuwe nummer twee. Kunnen de Galliërs hun buren definitief van zich af schudden? Kom kijken, kom aanmoedigen, kom genieten!