• Buinen 3, een groep jongens die van voetballen houdt en van alles eromheen evenzeer, werd in de eerste wedstrijd van het seizoen nog dik verslagen. Dat de ene zondag de andere niet is werd al snel duidelijk. Hoe vaak heeft deze verslaggever niet opgegeven van de meest zonrijke, sprankelende zondagen in een mensenleven. Nu leek de hemel een gietijzer van grijswit emaille. En er moesten daarboven kennelijk nogal wat aardappelen worden afgegoten. De Drift raakte langzaamaan zelf op drift. De velden leken onderdeel van de her-meandering van de oorspronkelijke Hunze. Het Drentse Landschap zou er trots op zijn geweest. De groenstrook tussen de voorste velden werden omgetoverd tot het ideale habitat van de beekprik en de bittervoorn, terwijl de aanblik van elke ziel vertroebelde als de stenen in een druipsteengrot. Een fluit lag bibberend in de baard van het trillende hoofd van de scheidsrechter. Het was rust en tweeëntwintig volwassen mannen hadden zich in vlinderslagen naar de kleedkamers voortbewogen. De Galliërs wilden van geen opgeven weten, maar dat lag vooral aan hetgeen zich in de eerste helft had afgespeeld.

    De wedstrijd begon feitelijk na een koerende genotskreet van de rechtsback van Buinen. Dat volgde op een rake kopbal. De viering van het doelpunt leek op een soort geelzwarte regendans. Totaal onnodig want het hozen was al begonnen en leek ging er niet mee te willen stoppen. De groene Galliërs probeerden daarna van alles, maar niets zette zoden aan de dijk. Of het door de hevige regenval extra duidelijk werd, lijkt aannemelijk, maar de verdedigingslinie van de Galliërs leek zo lek als een mandje. Elke aanzet om tot een aanval te komen leek water naar de zee dragen. In een ware ploeterpartij scoorde de geelzwarten maar liefst drie keer. De paniek bij de leiding leidde al snel tot een strotvloed aan wissels. Per minuut verloor Laura meer de hoop op een blinkend schone was, verloor de parkbeheerder meer zijn hoop op een perfect hoofdveld in mei en per minuut verloor Wilbert meer vertrouwen in zijn opstelling. Uiteindelijk werd het vlak voor rust nog 3-3. Een voorzet van Brussen werd geraakt door de linksback die net de borstcrawl had ingezet. Jakobs legde de bal op waar hij de stip vermoedde en schoot gedecideerd raak.

    Ternauwernood was het dus nog voor de rust gelijk. Dat terwijl de Galliërs rekenden op een klinkende zege. Buinen genoot van het geploeter, het jubelde vrolijk door de moerasflanken van kanaal Buinen-Schoonoord. Het hoofd van onze arbiter was inmiddels verworden tot een stalactiet, zijn baard schudde in hevige snokken water op de grond. Als een retriever na een frisse duik. Zijn hoofd bleef maar schudden met steeds dat woord, soms in een zinnetje, soms alleen dat woord: ‘Onverantwoord. Het is onverantwoord’. En zo eindigde de wedstrijd in de rust. 20 februari de tweede helft. Maar de nazit was die van na een nederlaag en aan de vrolijke gezichten van de geelzwarten kon je zien dat zij het gingen vieren als een overwinning. Job voelde zich de koning en eerlijk is eerlijk, dat was en is volledig terecht. De groene Galliërs zaten in zak en as, tactieken werden heroverwogen, zekerheden werden in twijfel getrokken en het zelfvertrouwen was in de regen weggespoeld. Op de ranglijst zie en voel je er niets van. Maar de Galliërs leden een gevoelige nederlaag. Voor de strijd om het kampioenschap is er niets aan de hand, maar er moet gerepareerd worden. Hoe dit verslag eindigt leest u op 22 februari.